ФУРКАН 2024 vs Фуркан денес: ист човек, различни „вистини“!

Фуркан Салиу повторно во улога на гласен разобличувач. Но, дали навистина разобличува – или селективно избира што ќе биде „вистина“?

Пред нецели две години, истиот тој Салиу уверуваше дека во здравствените установи постои системска дискриминација. Дека пациентите се делат по етничка линија. Дека неправдата е реална и не смее да се игнорира.

Денес? Одеднаш – нова „вистина“. Сега, кога во приказната се појавува Петар Богојески, веќе нема простор за сомнеж, нема простор за прашања. Сè е јасно, еднострано, заклучено. Богојески е виновен, системот функционира, лекарите се коректни, а приказната за дискриминација – како да испарила.

Па да прашаме, сосема едноставно:
Што ако и мајката на Богојески била жртва на истата таа дискриминација за која Салиу толку гласно зборуваше?
Или дискриминацијата важи само кога одговара на наративот?
Или можеби – преку ноќ – здравствениот систем се прочистил од сите проблеми?

Како тоа вчера „факт е дека има дискриминација“, а денес „факт е дека нема проблем и дека некој лаже“?
Кој факт важи? Оној од 2024 или оној од 2026?
Или фактите се менуваат зависно од тоа кој е мета?

И тука доаѓа најнепријатното прашање:
Колку треба да мразиш некого за да ти исчезне елементарното чувство за човечност?

Колку треба да си заслепен од сопствениот наратив за да не застанеш ни за момент и да се запрашаш:
„А што ако ова семејство навистина поминува низ тежок момент?“

Или, ако е Богојески – сè е дозволено?
Нема потреба од сочувство. Нема потреба од претпазливост. Нема потреба од проверка. Само етикета, пресуда и јавен линч.

Интересно е што новинар кој повикува на објективност и внимателност, самиот користи навреди, етикети и пресуди без суд. Тоа ли е новинарство – или лична пресметка?

Зарем толку лесно забораваме дека зад секој случај стои човек? Мајка. Семејство. Страв. Неизвесност.

Ако вчера зборувавме за дискриминација и неправда во здравството, зарем денес не треба барем да оставиме простор за сомнеж? За емпатија? За можност дека некој навистина се чувствувал запоставен или неправедно третиран?

Или човечноста важи селективно – само за „нашите“, а за „нивните“ не?

Затоа што најлесно е да осудиш.
Најлесно е да навредиш.
Најлесно е да бидеш гласен.

Но најтешко е да останеш принципиелен – и човек – дури и кога не се согласуваш.

Затоа што ако дискриминацијата е реална, тогаш таа може да го погоди секого.
А ако навистина веруваме во тоа, тогаш не смееме да ја негираме само затоа што не ни одговара.

Или можеби вистината, како и кај многумина денес, не е прашање на факти – туку на позиција?