Љубчо Георгиевски: Ретко ќе слушнете за албански или германски фашисти, терминот е резервиран само за Бугарите

Поранешниот премиер Љубчо Георгиевски повторно ја отвори една од најчувствителните теми поврзани со македонската историја и начинот на кој се толкува периодот на Втората светска војна.

Во своето најново излагање, Георгиевски се осврнува на употребата на терминот „бугарски фашисти“, оценувајќи дека во македонскиот јавен простор тој израз се користи многу почесто отколку кога се зборува за припадници на други народи кои во историскиот период биле поврзани со фашистички режими.

„Ретко ќе слушнете за албански или германски фашисти, терминот е резервиран само за Бугарите“, е неговата констатација, со која Георгиевски директно го проблематизира начинот на кој историските настани се претставуваат во македонската јавност.

Според Георгиевски, суштинското прашање е дали една политичка идеологија може и треба да се поврзува со цел народ. Во тој контекст, тој го поставува прашањето зошто фашизмот во одредени случаи се определува со етничка припадност, додека во други случаи се користи како политичка и идеолошка одредница.

Неговата теза отвора поширока дебата за историскиот наратив што се создавал по Втората светска војна, но и за тоа како денес се интерпретираат односите меѓу Македонците и Бугарите во периодот на бугарската администрација во Македонија.

Георгиевски во повеќе свои настапи во последниот период инсистира на потребата од преиспитување на дел од историските толкувања и на раздвојување на идеолошките определби од етничката припадност. Во една од поврзаните изјави, тој нагласува дека фашизмот и комунизмот немаат етнички предзнак, туку станува збор за идеологии и политички системи.

Темата станува особено чувствителна поради фактот што историскиот период од 1941 до 1944 година и денес е едно од најспорните прашања во македонско-бугарските односи. Начинот на кој се именуваат тогашните структури, администрацијата и политичките движења не е само историско прашање, туку има влијание и врз современите политички и општествени односи.

Изјавата на Георгиевски затоа повторно го отвора прашањето: дали историската анализа треба да се темели на етнички квалификации или на конкретни политички, идеолошки и историски факти?

Неговите ставови веќе предизвикуваат реакции и отвораат простор за нова јавна дебата за тоа како Македонија ја толкува сопствената историја и како денес треба да се зборува за настаните од најтешките периоди на 20 век.